Uit mijn vorige post bleek dat homoseksuele vluchtelingen worden gediscrimineerd op basis van cultuurverschillen. Ruim twee derde van die vluchtelingen zijn moslim. De Islamitische cultuur heeft dus een duidelijk andere visie op homoseksualiteit dan wij hier kennen in Nederland. Hoe denkt de Islam in Nederland dan over homoseksualiteit? 

”Vanaf de jaren tachtig en vooral de jaren negentig kwam de asielmigratie naar Nederland goed op gang. De grootste groepen vluchtelingen kwamen uit Afghanistan, Irak, Iran en Somalië.”, blijkt uit het onderzoek De acceptatie van homoseksualiteit door etnische en religieuze groepen in Nederland van het Sociaal Cultureel Planbureau. De reden van deze vluchtelingenstromen zijn voornamelijk politieke en oorlogssituatie uit het land van herkomst. Uit de herkomstlanden vluchten voornamelijk groepen aanhangers van de Islam. ”Van de vluchtelingen die geloven is een groot deel moslim. Onder de Iraanse en Iraakse gelovigen bevindt zich daarnaast ook een substantiële minderheid (ca. 20%) die het christelijk geloof aanhangt.”

De Islam is na het christendom de grootse religie in Nederland; ongeveer 4 procent van de bevolking behoort tot dit geloof, blijkt uit een rapport van het CBS. ”De islam kent geen centraal leergezag, er is niet één religieus-spiritueel leider, zoals de paus binnen de rooms-katholieke kerk. Binnen de islam zijn twee hoofdstromingen te onderscheiden: de sjiitische en de soennitische.” De soennieten vormen in Nederland de grootste islamitische groepering.

In een multiculturele samenleving zoals wij die kennen is hometolerantie een belangrijk thema geworden. De laatste jaren duikt het onderwerp homoseksualiteit in de multiculturele Nederlandse samenleving steeds meer op in de pers, in discussies op televisie en in boeken. ”Vaak staat hierbij de relatie tussen homoseksualiteit en moslimcultuur en islam centraal.”, blijkt uit een factsheet van Movisie. Denk aan de uitspraken van imam El-Moumni over de schadelijk van homoseksualiteit (hij beweerde onder andere dat Europeanen lager zijn dan honden en varkens omdat zij homoseksualiteit toestaan), maar ook de opkomst van Pim Fortuyn begin deze eeuw.

HH-5521216-640x421.jpg
Imam El-Moumni. Foto: Vrij Nederland

Door teksten van de Koran, uitspraken van de profeet Mohammed en op opvattingen over de ‘natuurlijke orde der dingen’, wordt homoseksualiteit afgewezen. Het wordt beschouwd als een zonde. De sterke afwijzing kan ook als reactie op verwesterlijking worden beschouwd. Het is dan niet verrassend dat de acceptatie van homoseksualiteit een stuk moeilijker verloopt bij Islamtische migrantengroepen.

Net als bij kleine protestantse groeperingen, is de acceptatie van homoseksualiteit bij Turkse en Marokkaanse groepen gering. Toename van de acceptatie toont ook maar weinig signalen. Het onderzoek van het SCP beschrijft dat de opvattingen van islamitische en van Turkse en Marokkaanse scholieren overwegend negatief zijn. ”Ruim een derde vindt het vervelend om les te krijgen van een homoseksuele docent(e) en meer dan twee derde vindt het vies als twee jongens met elkaar zoenen. De reacties zijn bij scholieren met een andere religieuze achtergrond aanzienlijk minder negatief.”

Het homohuwelijk is ook niet populair binnen islamitische kringen. Zo zei een Italiaanse moslimleider onlangs: ”Moslims zijn tegen het homohuwelijk en zij zijn desondanks gedwongen om te accepteren dat het systeem dat toelaat.”, meldt The Post Online. Iets meer dan een kwart staat het homohuwelijk toe.

Als we kijken naar andere niet-westerse groeperingen lijkt de algemene aanvaarding omtrent homoseksualiteit groter dan bij Turkse en Marokkaanse Nederlanders, maar daar is niet veel over bekend. Met name Iraanse Nederlanders hebben er weinig moeite mee; deze groep is naar verhouding seculier en hoogopgeleid. ”Ook Iraakse, Afghaanse en Somalische Nederlanders, groepen met een islamitische achtergrond, zijn vaker dan Turkse en Marokkaanse Nederlanders van mening dat lhbt’ers hun leven moeten kunnen leiden zoals zij dat willen.”

Concluderend kan ik stellen dat homoacceptatie grotendeels wordt afgewezen binnen de Islamitische cultuur, vooral onder Turkse en Marokkaanse Nederlanders. Of dit ooit anders zal zijn is nog maar de vraag. Moeten we dit veranderen of ons erbij neerleggen dat er nu eenmaal verschillende culturen en visies zijn?

 

 

Advertenties