Homoseksualiteit in de sportwereld. Naast het feit dat er vaak hard ”Homo!!!” wordt geschreeuwd, wordt er daar maar weinig gepraat over homoseksualiteit. Vooral voetbal staat bekend als een echte mannenwereld; ook wel ‘machocultuur’ genoemd. Is er in die wereld plek voor homo’s en lesbiennes? Ik vroeg het aan Karin Blankenstein, voorzitter van de John Blankenstein Foundation. Een organisatie die de deelname van LHBT’s in de sport zichtbaar en bespreekbaar maakt.

Het sportveld is de laatste plek in een gefeminiseerde wereld waar ‘ware mannelijkheid’ nog wordt beleeft en wordt doorgegeven als culturele praktijk. Dit blijkt uit een onderzoek van Movisie over homoseksualiteit in de sportwereld. ”De sportwereld is in wezen nog altijd heel conservatief. Zowel onder hetero’s als onder homo’s bestaan er vooroordelen. Hetero’s denken dat homo’s, die in hun opinie meestal ‘verwijfd’ zijn, niet aan ‘harde’ mannelijke sporten doen. Homomannen hebben op hun beurt vaak een afkeer van teamsporten, omdat ze die associëren met het feit dat ze vroeger op school door andere jongens vaak erg gepest werden tijdens dergelijke sporten.”

thumbnail_13422261_1139920912696892_4973827388044837338_o.jpg
Karin Blankenstein

De John Blankenstein Foundation (JBF) zet zich in voor homoseksuele mannen en vrouwen in de sportwereld. Ze zetten, aldus henzelf, de missie voort van de overleden topscheidsrechter en voorvechter van homo-emancipatie John Blankenstein. Zijn zus, Karin Blankenstein, is de huidige voorzitter van de organisatie. ”Het is gebleken dat met name in de sport homoseksuelen en lesbiennes nog steeds niet zichzelf kunnen zijn. Daarmee bedoelen we open zijn over hun seksuele geaardheid. Dat is in de maatschappij wat makkelijker geaccepteerd, maar in de sport is het een onderwerp wat helemaal terzijde wordt gelegd. In zowel amateur- als in de topsport wordt er niet over gesproken.”

John_Blankenstein.jpg
John Blankenstein. Foto: Wikipedia.nl

De ervaringen kreeg Karin mee van haar broer. Als scheidsrechter maakte hij mee dat er profvoetballers naar hem toekwamen, omdat ze in de knoop zaten met hun geaardheid. ”Diezelfde voetballers zijn ondertussen getrouwd en hebben kinderen. Hij besloot dat we daar wat aan moesten doen.” Toen John tien jaar geleden overleed, heeft zijn zus het van hem overgenomen. ”Ik ging eens rondkijken. Ga maar naar de gemiddelde vereniging en vraag of er openlijk homoseksuelen voetballen of hockeyen. Over het algemeen wordt er gezegd: Nee, die hebben we niet. In een enkel geval zijn ze er, dan is het meestal iemand in het bestuur of achter de bar, maar het blijft nog steeds een angstvallig dingetje.”

”Bij mannen in de kleedkamer heerst die machocultuur wel; daar praat je over vrouwen en als je iets niet goed doet ben je als snel ‘die homo of dat mietje.”

De kern van dit probleem ligt volgens Karin bij angst voor uitsluiting en afwijzing. ”En natuurlijk ook de manier van praten rondom het veld. Dan heb ik het voornamelijk over mannelijke teamsporten, minder bij vrouwen, want daar heb je die ‘machocultuur’ niet. Bij mannen in de kleedkamer heerst die machocultuur wel; daar praat je over vrouwen en als je iets niet goed doet ben je als snel ‘die homo of dat mietje.’ Dan wordt het als homoseksueel zijnde, en dan heb ik het voornamelijk over jongeren, heel lastig. Dan ga je niet zeggen: ho jongens, maar ik ben toevallig wel homoseksueel. Dat doe je niet, dat durf je niet. ” Volgens Karin blijkt echter wel dat op het moment dat de seksuele geaardheid naar buiten komt, die angsten vaak ongegrond zijn. ”Dat moeten we zien te doorbreken.”

Toch blijkt het vaak dat verenigingen, met name in de voetbalwereld, helemaal niet zitten te wachten op voorlichting over dit onderwerp. ”In gesprek met verenigingen steekt vaak de typische ‘macho’ voetbalcultuur al snel de kop op. Men ziet het probleem niet, doet het af met soft en zweverig gedoe.”, blijkt uit een artikel van de KNVB. Volgens Karin heeft het niet zo zeer te maken met de machocultuur, maar meer met de drukke agenda. ”Het regelen van een sportvereniging is niet meer zoals vroeger. Er is zo veel regelgeving. Om dan ook nog eens een keer over homo’s te gaan praten; daar staan ze niet om te springen”

knvb_voetbal
Actie homoacceptatie van KNVB. Foto: KNVB

Om deze reden heeft de JBF ervoor gekozen om het onderwerp wat breder te pakken. Niet alleen praten over homoseksualiteit, maar om de kwetsbaarheid van jongeren. ”We benaderen het meer van het helpen om een goede, gezonde vereniging te krijgen. Hoe ga je om met spelers die om wat voor reden dan ook afwijkend gedrag vertonen. Als je het benaderd van die bredere visie, dan is men het wat meer bereid. ”, zegt Karin. ”Men wil er vaak wel wat aan doen, maar weet niet hoe. Dan kan op hele simpele manieren: let eens op taalgebruik, want het kan ook jouw kind zijn of jouw broer die homoseksueel of lesbisch is. Dat ze er zijn, dat weet iedereen eigenlijk wel.”

Op mijn vraag of het realistisch is om een maatschappij voor te zien waar homoseksualiteit geen taboe hoeft te zijn in de voetbalwereld, slaakt Karin een diepe zucht: ”Dat is natuurlijk wel mijn wens, mijn droom. We moeten rekening houden met een maatschappij die ontzettend aan het veranderen is. Daar kijk je ook nog tegen aan. Tegen andere geloven, waarin men hier heel anders naar kijkt. Ik ben bang dat het toch iets langer gaat duren dan dat ik gehoopt had.”

”Let maar eens op uitspraken die mannen altijd maken: Ik vind homo’s prima, zolang ze maar niet aan me zitten.”

Ook buiten de voetbalwereld is Karin van mening dat homoseksualiteit nog niet is geaccepteerd in de Nederlandse samenleving. Volgens haar is er duidelijk sprake van schijntolerantie. ”Let maar eens op uitspraken die mannen altijd maken: Ik vind homo’s prima, zolang ze maar niet aan me zitten. Dan zeg ik als vrouw altijd: Ik vind heteromannen prima, zolang ze maar niet aan me zitten. Dan zie ik ze denken: Oh shit, dit was wel een hele domme opmerking’’ zegt Karin lachend. ”Maar het geeft wel aan hoe men er eigenlijk tegenover staat. Kom op zeg, wat is dat dan voor een tolerantie? Ze vinden het allemaal wel prima, maar het moet niet te dichtbij komen; je moet niet te verwijfd doen. Er zitten zo veel ‘maren’ aan.”

Toch zijn niet alle verhalen van homo’s in de voetbalwereld negatief. Vooral in de amateursport zijn er ook positieve verhalen. ”Ik denk dat de oudere generatie, er nog wel wat moeilijker tegenover staat. De jongeren daar heb ik echt wel hoop in dat het beter gaat, maar we moeten wel rekening houden met een verandering in de maatschappij. Dat maakt het werk niet makkelijker. Dat geldt niet alleen op sportgebied, dat geldt voor alles denk ik; voor dit hele onderwerp in de maatschappij.”

Voor meer informatie over de strijd voor gelijke rechten voor homoseksuelen vind je op de site. Ik ben er een weekje tussenuit om van de zon te genieten op Ibiza. Daarna ben ik uiteraard weer terug om verder te gaan met mijn onderzoek. Laat ondertussen een reactie achter. Zal homoseksualiteit ooit normaal worden in de voetbalwereld? Jouw mening telt. Foto: Flickr.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties